Er zijn sessies die je bijblijven omdat ze laten zien hoe direct het lichaam kan spreken, zodra we het de ruimte geven. Deze week begeleidde ik een cliënt door een ademsessie die begon bij verbinding met het lichaam en uiteindelijk uitmondde in een helder inzicht over eenzaamheid, verlangen en het gevoel er ergens bij te horen.
We startten met verbonden ademhaling: inademen en uitademen zonder pauze, in cirkels. Al bij de eerste ronden voelde mijn cliënt iets wat veel mensen bij deze vorm van ademwerk herkennen: een sterke activatie in de armen, tintelingen die zich verspreiden terwijl de benen juist langzamer meekwamen. Dat is een patroon dat ik vaker zie bij mensen die van oudsher veel vanuit het hoofd leven: het lichaam wordt wakker, maar niet overal even snel. De benen, die ons letterlijk dragen en gronden, hebben soms meer tijd nodig om zich aan te sluiten bij het proces.
Toen we overgingen op een ander ritme, vier korte teugen gevolgd door een lange, diepe ademhaling gericht op het openen van het bovenste deel van de borst, ontstond er iets interessants. Mijn cliënt merkte dat de korte teugen ten koste gingen van de lange, dat er haast in het lichaam sloop. Dit is een mooi lichamelijk spiegelbeeld van iets dat we in coaching vaak op ander niveau tegenkomen: de neiging om door te jagen, zonder de ruimte te nemen om iets echt af te ronden voordat je verder gaat. Door bewust de tijd te nemen om uit te ademen, om iets ten volle te laten gaan voordat er weer nieuwe adem wordt binnengehaald, verschoof er iets. Niet alleen in het ademritme, maar in de manier waarop mijn cliënt zich toestond om te ontvangen.
Het mooiste moment kwam bij het maken van klank. Ik vroeg mijn cliënt om een volle, lange A-klank te laten horen, vanuit de buik. Bij een eerdere poging stopte de klank abrupt, gevolgd door lachen. Toen ik vroeg wat er precies gebeurde, kwam het antwoord vanuit het lijf, niet vanuit het hoofd: het voelde alsof de adem op was, terwijl het van buitenaf leek alsof er nog veel meer mogelijk was. Dat verschil, tussen wat het lichaam zegt dat “op” is, en wat er werkelijk nog beschikbaar is, is precies het gebied waar zoveel ontwikkeling ligt voor hoogsensitieve mensen. We houden onszelf vaak kleiner dan nodig, niet uit onkunde, maar uit een oud patroon van inhouden.
En dat inzicht kwam er ook letterlijk uit: “Ik kan veel meer dan dat ik denk.” Deze zin, die spontaan uit de klankoefening naar boven kwam, werd het kompas voor de rest van de sessie. Wat begon als een fysieke observatie over adem en stemvolume, groeide uit tot een dieper besef over hoe mijn cliënt zich in het leven inhoudt, in het niet durven vragen aan anderen, in het aannemen dat mensen iets toch niet kunnen geven, in het zichzelf klein houden om een ander niet te belasten.
Van daaruit ontvouwde zich een gesprek over eenzaamheid, niet de dramatische, zichtbare eenzaamheid, maar de subtielere vorm die ontstaat wanneer je heel veel mensen kent, veel liefde geeft en ontvangt, en toch het gevoel hebt altijd “nummer acht” te zijn in plaats van de vanzelfsprekende eerste keuze. Mijn cliënt omschreef dit als het missen van “bedding”: die vanzelfsprekende, alledaagse verbondenheid die ontstaat wanneer je middenin een gezin of vast samenlevingsverband staat, in plaats van steeds bewust moeite te moeten doen om ergens bij te horen.
Wat deze sessie voor mij zo waardevol maakt, is hoe duidelijk zichtbaar werd dat het lichaam vaak al weet wat er nodig is, ver voordat de woorden er zijn. De tintelingen in armen en vingers, de haperende adem bij het inademen door de mond, de klank die letterlijk vastliep op het punt waar overtuiging ontbrak, dit waren geen toevallige lichamelijke reacties, maar wegwijzers. Ze brachten mijn cliënt bij een besluit dat qua richting heel concreet was: actief op zoek gaan naar vormen van gemeenschap en verbinding die passen bij wie zij is, of dat nu storytelling avonden zijn, wandelclubs, of simpelweg vaker op vaste plekken en tijden aanwezig zijn, zodat toevallige ontmoetingen de ruimte krijgen om te ontstaan.
Het is een herinnering aan iets dat ik in mijn werk met hoogsensitieve en getalenteerde mensen steeds weer tegenkom: verandering begint zelden bij het denken. Ze begint bij het voelen, bij de adem, bij het lijf dat de waarheid vertelt, lang voordat het verstand die kan verwoorden.
Wil je toewerken naar een gevoel van veiligheid en innerlijke kracht? Maak een videobelafspraak om kennis te maken en boek de introductiesessie.
Hi, ik ben Chungmei. Ik begeleid hoogsensitieve personen naar hun Innerlijke Jaguar, Natuurlijk zelfvertrouwen en Intuïtie: www.orchidoflife.nl
Ik bevrijd getalenteerde HSPers van trauma.
Laten we samenwerken om een vitaal & inspirerend leven te creëren.
